Summary
Highlights
Ang wika ay hindi monolitiko; nagkakaroon ito ng baryasyon dahil sa dinamiko nitong kalikasan. Kasama rito ang dayalekto (pagkakaiba ayon sa lugar) at sosyolek (pagkakaiba ayon sa grupong panlipunan tulad ng edad, kasarian, at trabaho). Walang nakahihigit na baryasyon; pantay-pantay silang lahat, bagamat may nakakabit na prestihiyo sa mga baryasyong sinasalita sa sentro o ng mga elite.
Ang pagkakaiba ng wika at variety ay natutukoy sa 'mutual intelligibility' o antas ng pagkakaintindihan ng dalawang grupo ng nagsasalita. Mahalagang isaalang-alang na hindi ito dapat nakabatay sa mga bilingual na tao.
Ang Pilipinas ay binubuo ng maraming etnolinggwistikong grupo, na sumasalamin sa iba't ibang kultura. Tinatayang may humigit-kumulang 175 wika sa bansa. Ang 'lingua franca' ay isang wikang nagsisilbing tulay sa komunikasyon sa pagitan ng iba't ibang grupo, tulad ng Ilocano sa Norte, Cebuano sa Visayas at Mindanao, at Tagalog sa Timog Luzon.
Bukod sa komunikasyon, ang wika ay nagsisilbing opisyal na wika (ginagamit sa transaksyon ng gobyerno at institusyon), wikang panturo (medium sa pagtuturo), at wika ng nilalaman sa mga kagamitan. Mayroon ding 'standard' at 'akademikong' variety para sa mga gawaing ito.
Ang Filipino ay parehong de jure (batay sa Konstitusyon ng 1987) at de facto (ginagamit bilang pambansang lingua franca) na pambansang wika ng Pilipinas. Ito ang tulay na wika para sa pagkakaintindihan ng mga mamamayan mula sa iba't ibang etnolinggwistiko at sosyo-linggwistikong grupo, lalo na sa mga urban centers. Ang Filipino ay pag-aari ng lahat ng Pilipino at dapat paunlarin kasama ng pambansang pag-unlad.
Ang wika ay isang sistema ng mga arbitraryong vocal symbol na ginagamit ng mga miyembro ng isang komunidad para sa komunikasyon. Ito ay pinagkasunduan, nagbabago, at behikulo sa pagpapatuloy ng kultura.