De kracht van echt luisteren

De spreker begint met een pleidooi voor echt luisteren, zonder direct advies te geven, gevoelens te negeren, of problemen op te lossen. Het gaat erom te luisteren, te begrijpen en respectvol te wachten tot de ander is uitgesproken, om vervolgens zelf gehoord te worden.

Marieke Lips vertelt over haar eigen ervaring als kind van gescheiden ouders en hoe ze zich niet gehoord en begrepen voelde. Ze benadrukt dat veel kinderen na een scheiding het contact met een ouder verliezen en dat zijzelf worstelde met gevoelens van eenzaamheid, boosheid en verdriet. Haar droom is een wereld waarin geen enkel kind zich zo hoeft te voelen.

De spreker deelt dat haar ouders scheidden toen ze jong was, weer bij elkaar kwamen en uiteindelijk definitief uit elkaar gingen toen zij 11 was. Ze voelde de spanning thuis en probeerde als kind alles goed te doen om geen last te zijn. De tweede scheiding bracht naast verdriet ook een gevoel van opluchting met zich mee, in de hoop op rust. Helaas werd de situatie onrustiger door rechtszaken.

Op 12-jarige leeftijd ontving de spreker een brief van de rechter, waarin ze haar mening moest geven over de scheiding. Dit was haar eerste officiële post en ze voelde de druk om het probleem tussen haar ouders op te lossen. Ze schreef een brief, maar niemand hielp haar met het begrijpen van de impact hiervan. Jarenlang dacht ze dat haar brief de oorzaak was dat haar vader het gezag verloor en uit haar leven verdween, wat leidde tot overweldigende gedachten en gevoelens van schuld.

Deze onverwerkte emoties hadden een grote impact op haar leven. Ze had moeite met het aangaan van relaties, kreeg schoolproblemen, at minder en was erg onzeker. Ze benadrukt dat haar verhaal niet uniek is en dat veel kinderen van gescheiden ouders zich schuldig voelen of verantwoordelijk voelen voor de problemen van hun ouders.

Marieke Lips stelt dat er te weinig echt naar kinderen wordt geluisterd. Er wordt te weinig rekening gehouden met hun mening of juist te veel verantwoordelijkheid gegeven. Ze pleit ervoor om de mening van kinderen mee te nemen, maar ook te overwegen wat het beste voor hen is. Dit leidde tot de ontwikkeling van de rol van de 'Kindbehartiger' in 2015, een specialist die de stem van het kind vertolkt.

Ze illustreert dit met het verhaal van Marnix, een 9-jarige jongen wiens ouders gingen scheiden. Een Kindbehartiger begeleidde Marnix, luisterde naar hem en vertaalde zijn mening en gevoelens naar een rapport voor de rechter. Uiteindelijk werd de mening van Marnix meegenomen in de beslissing en kwamen zijn ouders met hem in gesprek, wat hem een trots en opgelucht gevoel gaf.

Marnix' verhaal toont aan dat het anders kan. Kinderen willen gehoord worden, uitleg krijgen, maar niet verantwoordelijk zijn. Ze hebben beide ouders nodig en kunnen niet kiezen. De spreker roept ouders, familie, omstanders en scholen op om te luisteren, neutraal te blijven en kinderen te ondersteunen. En vooral, kinderen moeten weten dat hun mening ertoe doet.