Summary
Highlights
ਗਿਆਨੀ ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਅਸਲ ਮਕਸਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਤਮਿਕ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਰਹਿਤ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਉੱਤੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਹਿਤ (ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਕਕਾਰ) ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਰਹਿਣੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਗੂੜ੍ਹਾ ਸਬੰਧ ਹੈ।
ਗਿਆਨੀ ਜੀ ਦਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪ੍ਰਥਾ (ਚਰਨ ਪਹਲ) ਨੂੰ ਬਦਲ ਕੇ ਖੰਡੇ ਬਾਟੇ ਦੀ ਪਹਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਭਿਆਸ ਹੈ। ਪੰਜ ਬਾਣੀਆਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸੁਰਤ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਿਆਨੀ ਜੀ ਦੁਵਿਧਾ (ਦੋ-ਚਿੱਤੀ) ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੇ ਮਨ ਦੀ ਦੁਵਿਧਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਕੋ ਨਿਰੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਬੀਬੀਆਂ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਜੀ ਪ੍ਰਥਾ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਰੁਤਬਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਨਾਮ ਜਪਣ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੁਆਰਾ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ।
ਗਿਆਨੀ ਜੀ ਫਤਿਹਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਵਿਦਿਆਲੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਥਾਵਾਚਕ ਸਿੰਘਾਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰੰਥੀ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।