Summary
Highlights
Ipinakilala si Dr. Caroline Moser, isang Honorary Professor sa DPU, na nagsimula bilang lektor sa DPU mahigit 40 taon na ang nakalipas at nagtataglay ng kahanga-hangang karera sa iba't ibang institusyon tulad ng LSE, University of Manchester, Ford Foundation, World Bank, at Brookings Institute. Kilala siya sa kanyang 40-taong longitudinal study sa Ecuador.
Nagsimula si Caroline sa DPU na may anim na linggong kontrata matapos ang kanyang PhD. Siya ang tanging babaeng lektor noong panahong iyon. Nagsimula siyang magkaroon ng mga slot tungkol sa kababaihan at pagpapaunlad, na nagtulak sa kanya upang itatag ang gender planning bilang isang disiplina upang mas seryosohin ang mga isyu ng kababaihan.
Lumipat si Caroline sa World Bank sa panahon ng structural adjustment, isang desisyon na kinutya ng marami sa kanyang mga kasamahan. Inilarawan niya ang pagkakaiba ng papel ng akademiko (kritisismo) at praktisyoner (pagpapakita ng tama). Sa World Bank, kinailangan niyang matuto makipagtulungan sa mga ekonomista at ang importansya ng 'institutional positionality'.
Ang balangkas na binuo ni Caroline sa DPU, na kung minsan ay tinatawag na 'Moser Framework,' ay naging popular sa mga development practitioner. Inilarawan niya ang kanyang pamamaraan sa pagbuo ng mga frameworks na magagamit ng mga practitioner. Nang hindi siya pinapayagang magtrabaho sa gender sa World Bank, nagsimula siyang tumuon sa asset accumulation at kung paano ito nauugnay sa kahirapan, karahasan, at pagbabago ng klima.
Tinalakay ni Caroline ang mga hamong hinarap niya bilang isang babae sa dominanteng mundo ng mga lalaki sa DPU at World Bank, kabilang ang diskriminasyon sa suweldo at pagtatangka na siya ay tanggalin sa trabaho. Binanggit din niya ang kawalan ng 'sisterhood' dahil sa kompetisyon ngunit binigyang-diin ang kahalagahan ng pagkakaroon ng mga tagasuporta.
Ibinahagi ni Caroline ang kanyang 'building block principle' sa kanyang karera at ang pangangailangan na magkaroon ng koneksyon ang bawat gawa. Tinalakay niya ang paghahanap ng pondo at ang kahalagahan ng pakikipag-ugnayan sa mga institusyong interesado sa urban development, na kadalasan ay nangangailangan ng 'hustling' at pagbebenta ng ideya.
Nagbigay ng payo si Caroline sa mga naghahangad na magkaroon ng impluwensya at baguhin ang mundo. Binigyang-diin niya ang pagkakaroon ng matibay na paniniwala sa kanyang ginagawa, at ang pag-iingat na huwag paghaluin ang personal at propesyonal. Kinilala rin niya ang kahirapan sa pagtatrabaho sa mga isyu ng kasarian at ang kahalagahan ng pagpapalawak ng saklaw ng pag-aaral.
Ibinahagi ni Caroline ang kanyang karanasan sa Guayaquil, Ecuador, kung saan siya nanirahan kasama ang pamilya sa loob ng mahigit 40 taon, at kung paano ito humubog sa kanyang pag-unawa sa kasarian at kahirapan. Ang komunidad na ito ang pinagmulan ng kanyang mga ideya sa karahasan bilang isang problema sa pagpapaunlad. Ang kanyang patuloy na ugnayan sa komunidad ay nagbigay-daan sa kanya na patuloy na matuto mula sa kanilang mga karanasan.
Nagtanong si Kamla kung paano tiningnan ang binary at intersectionality sa gender at development noong mga unang taon. Ipinaliwanag ni Caroline na sa simula, ang layunin ay gawing katanggap-tanggap ang gender planning sa mga practitioner, na hindi pa sineseryoso ang gender. Binanggit niya ang kahalagahan ng pagbuo ng kapasidad ng mga tao na kilalanin ang kahalagahan ng mga isyung ito, at kung paano ang mga isyu ng klase, caste, at lahi ay unti-unting naisama sa talakayan batay sa konteksto.
Tinalakay ni Caroline ang konsepto ng positionality, kung paano ang kanyang personal na kasaysayan, lahi, edad, at sekswalidad ay humubog sa kanyang pananaw, at kung paano ito nakikipag-ugnayan sa institutional positionality ng mga organisasyon tulad ng DPU at World Bank. Binanggit din niya ang kanyang desisyon na umalis sa isang permanenteng posisyon sa LSE dahil hindi ito angkop sa kanyang personal na positionality.
Ibinahagi ni Caroline kung paano siya lumipat mula sa tradisyonal na quantitative research sa World Bank patungo sa participatory methodologies matapos ang pagkabigo sa pagtanggap ng 'anecdotal' na resulta. Binigyang-diin niya ang kahalagahan ng pagtuturo at pagbuo ng kapasidad sa mga komunidad. Tinalakay din niya ang pagkakaiba ng 'co-production' at 'co-benefit' at kung paano ito nakakaapekto sa paggamit ng mga participatory approach.
Tinatanong ni Kamla ang pananaw ni Caroline sa 'Women and Girls Agenda' na popular sa mga donor at kung paano ito tinutuligsa dahil sa pagiging 'infantilizing' at pinagsasama ang mga isyu ng kababaihan at mga babae. Ipinaliwanag ni Caroline na ang agenda na ito ay nagmumula sa pagnanais na ipakita ang economic benefit ng pagpapalakas sa kababaihan at mga babae, na madalas ay hindi nakakatulong sa structural change sa gender relations. Nagbigay siya ng kritisismo sa paggamit ng empowerment ng kababaihan bilang panacea sa lahat ng problema nang hindi tinutugunan ang mga ugat ng kawalan ng kapangyarihan.