Summary
Highlights
Noong anim na taong gulang pa lang ang piloto, nakakita siya ng larawan ng isang boa constrictor na lumulunok ng isang mabangis na hayop. Dahil dito, nilikha niya ang kanyang unang guhit—isang boa constrictor na lumulunok ng elepante—na tiningnan ng mga matatanda bilang isang sumbrero. Pagkatapos ay ginuhit niya ang loob ng constrictor para ipaliwanag, ngunit pinayuhan pa rin siya na iwan ang pagguhit at ituon ang sarili sa mas praktikal na mga paksa.
Pagkatapos na iwan ang pagguhit, naging piloto siya at isang araw ay nag-crash sa Sahara Desert, malayo sa sibilisasyon. Habang nagpupumilit na ayusin ang kanyang eroplano at limitado ang inuming tubig, nagulat siya nang bumangon siya sa bukang-liwayway at narinig ang isang boses na humihiling sa kanya na gumuhit ng isang tupa. Dito niya nakilala ang 'The Little Prince'.
Dahil hindi siya marunong gumuhit ng tupa, iginuhit ng piloto ang kanyang dating ginawa—ang boa constrictor. Ngunit kinilala ng munting prinsipe ang elepante sa loob. Matapos ang ilang pagtatangka na gumuhit ng tupa, kung saan ang mga naunang gawa ay masyadong may sakit o ram, gumuhit ang piloto ng isang kahon na may tupa sa loob. Tuwang-tuwa ang prinsipe rito at ipinapaalala sa piloto ang pagka-obses ng mga matatanda sa mga numero at ang kanilang kawalan ng pag-unawa sa 'totoong bagay'.
Nalaman ng piloto na ang munting prinsipe ay galing sa isang napakaliit na planeta, ang asteroid B612. Ipinaliwanag ng prinsipe ang panganib ng mga baobab, na mga puno na kung hindi aalagaan agad ay maaaring sumira sa kanyang maliit na planeta. Idinidiin niya ang kahalagahan ng disiplina sa paglilinis ng kanyang planeta mula sa mga baobab, na nagpapahayag ng aral para sa mga bata.
Nalaman din ng piloto na ang munting prinsipe ay mahilig sa mga sunset, at sa kanyang maliit na planeta, makikita niya ang maraming sunset sa isang araw sa pamamagitan lamang ng paggalaw ng kanyang upuan. Isiniwalat din niya ang tungkol sa kanyang bulaklak, isang rosas na may apat na tinik, na minahal at inalagaan niya. Ngunit dahil sa kapalaluan at mga kahilingan ng rosas, umalis ang prinsipe.
Sa kanyang paglalakbay, binisita ng munting prinsipe ang iba't ibang asteroid at nakatagpo ng iba't ibang uri ng matatanda: isang hari na sa palagay niya ay naghahari sa lahat, isang palalo na naghahangad ng paghanga, isang lasing na umiinom upang makalimot sa kahihiyan ng kanyang pag-inom, isang negosyante na abala sa pagbibilang ng mga bituin na inaangkin niyang pagmamay-ari niya, at isang tagapagsindi ng ilaw na sumusunod sa kakaibang utos na magsisindi at magpapapatay ng ilaw sa isang planetang lumalangitngit.
Sa ikaanim na planeta, nakilala ng prinsipe ang isang geographer na hindi mismo naglalakbay, kundi nagtatala lamang ng mga ulat ng mga explorer. Nalaman niya ang tungkol sa konsepto ng 'ephemeral' o panandalian, na naging dahilan upang maalala niya ang kanyang rosas. Pinayuhan siya ng geographer na bisitahin ang Earth. Sa pagdating niya sa Earth, nabigla siya sa laki nito at sa dami ng mga matatanda na naninirahan dito.
Sa disyerto ng Earth, nakatagpo ng munting prinsipe ang isang ahas na nag-alok sa kanyang tulungan na bumalik sa kanyang planeta. Nakilala rin niya ang isang bulaklak na may tatlong talulot, na nagbigay sa kanya ng ideya tungkol sa bilang ng mga tao sa Earth. Umakyat din siya sa isang bundok at nalaman na inuulit lang ng mga bundok ang kanyang sinasabi, na nagpapaalala sa kanya na wala siyang makakausap dito tulad ng kanyang rosas.
Nakatagpo ang prinsipe ng isang hardin ng mga rosas, na nagpasama ng loob sa kanya dahil akala niya ang kanyang rosas lang ang nag-iisa sa kanyang planeta. Dito niya nakilala ang isang lobo, na nagturo sa kanya tungkol sa pag-aamo at paglikha ng 'koneksyon'. Naintindihan ng prinsipe na ang kanyang rosas ay espesyal dahil siya ang nag-amo dito.
Ibinilin ng lobo sa prinsipe ang kanyang sikreto: 'Ang mahalaga ay di nakikita ng mata, tanging sa puso lang.' Naging responsibilidad niya ang kanyang rosas. Pagkatapos nito, nakilala ng prinsipe ang switchman at ang nagbebenta ng pampawi uhaw, na nagpakita sa kanya ng walang kabuluhang pagmamadali at pagbili ng mga bagay-bagay ng mga matatanda.
Nagsimulang maubusan ng tubig ang piloto, at hinanap nila ng prinsipe ang isang balon. Sa kanilang paglalakbay sa disyerto, naunawaan niya na ang kagandahan ng disyerto ay nasa isang nakatagong balon, na sumasalamin sa aral ng lobo. Natagpuan nila ang balon, at ang tubig doon ay naging mas matamis dahil sa paghihirap nila sa paghahanap.
Pinaguhit ng munting prinsipe ang piloto ng busal para sa kanyang tupa. Nalaman ng piloto na ang prinsipe ay bumalik sa eksaktong lugar kung saan siya bumagsak sa Earth, isang taon na ang nakalipas, upang makibalik sa kanyang planeta sa tulong ng ahas. Naging malungkot ang piloto, ngunit sinabi ng prinsipe na ang mahalaga ay hindi nakikita sa mata at ang kanyang pagtawa ay magiging gabay ng piloto sa mga bituin. Ang prinsipe ay biktima ng kagat ng ahas, na nagpapahiwatig ng kanyang pagbalik sa kanyang planeta.
Pagkalipas ng anim na taon, inaalala pa rin ng piloto ang munting prinsipe. Araw-araw, pinakikinggan niya ang mga bituin, umaasa na makikita niya ang planeta ng prinsipe. Ginawa niya ang guhit na busal para sa tupa, ngunit nakalimutan niya ang sintas, na nag-iiwan sa tanong kung kinain ba ng tupa ang rosas ng prinsipe. Ipinapaalala nito sa mga mambabasa na itanong sa kanilang sarili ang tanong na ito, na binubuksan ang kanilang puso sa misteryo ng pamamaalam ng munting prinsipe.