Summary
Highlights
Ang unang uri, 'Levitical tithe', ay detalyadong binanggit sa Numbers 18. Ibinigay ito sa mga Levita, na walang lupain, bilang suporta sa kanilang serbisyo sa tabernakulo. Ang ikapu na ito ay binubuo ng ani sa lupain at mga alagang hayop, hindi pera. Hindi ito sapilitan para sa lahat, kundi para lamang sa mga magsasaka at nag-aalaga ng hayop. Ang sistemang ito ay tinapos sa pagdating ni Kristo at pagkasira ng templo, dahil nagbago ang sistema ng pagkapari.
Ang ikalawang uri, ang 'Festival tithe' (o maaser sheni), ay para sa personal na pagkonsumo at pagdiriwang ng pamilya sa Jerusalem tuwing pista. Sa Deuteronomy 14, malinaw itong ipinapahayag na ang mga tao ay maaaring ibenta ang kanilang ani para maging pera at gamitin ito sa pagbili ng pagkain, inumin, o iba pa para sa kanilang pagdiriwang. Nagsisilbi rin itong pangkabuhayan sa ekonomiya at nagpapakita ng kagandahang-loob ng Diyos na nais Niyang magalak ang Kanyang bayan.
Ang ikatlong uri ay ang 'tithe of the poor,' na ibinibigay tuwing ikatlong taon. Nakasaad sa Deuteronomy 14 at 26, ito ay direktang ibinibigay sa mga Levita, dayuhan, ulila, at biyuda na walang tagapagtaguyod. Ito ay hindi iniipon sa templo kundi sa bawat komunidad. Sa kabuuan, kung susundin ang lahat ng tatlong ikapu, umaabot sa 23% ng ani ang ibinibigay at hindi 10% lang.
Ipinapaliwanag ng video kung bakit ang buong sistema ng ikapu ay hindi ipinapaliwanag sa mga simbahan ngayon. Ang pagtuturo ng buong ikapu ay babago sa sistema ng pananalapi ng karamihan sa mga institusyonal na simbahan. Kung ang 66% ng ikapu ay mapupunta sa pagdiriwang ng pamilya at direktang tulong sa mahihirap, babagsak ang badyet ng maraming simbahan, na magpapaliit sa kanilang operasyon.
Binibigyang-diin ng Hebreo 7 ang pagbabago ng pagkapari mula sa 'Levitical order' patungo sa 'Melchizedek order' ni Kristo. Dahil dito, nagbago rin ang batas na sumusuporta dito, kabilang ang sistema ng ikapu. Sa Bagong Tipan, ang pagbibigay ay hindi sa sapilitang porsyento, kundi sa kusang-loob na kalooban, na ibinabahagi ni apostol Pablo sa 2 Corinto 8 at 9. Ang pagbibigay ay dapat bukal sa loob, masaya, at mapagbigay, hindi dahil sa takot o pangangailangan.
Ang Bagong Tipan ay nagtuturo ng mga prinsipyo ng pagbibigay: magbigay ayon sa layunin ng puso, nang may kagalakan, ayon sa kakayahan, upang matugunan ang tunay na pangangailangan (hindi upang suportahan ang 'institutional luxuries'), unahin ang pamilya, at kung maaari ay magbigay nang palihim. Ang mga prinsipyo na ito ay nagbubunga ng pagkabukas-palad na mas malaki kaysa sa anumang pilit na porsyento, dahil ito ay mula sa pag-ibig at pagpapasalamat.
Ipinapaliwanag na ang sumpa sa Malachi 3 ay hindi para sa lahat ng mananampalataya kundi partikular para sa mga korap na pari noong ikalimang siglo bago si Kristo, na ninakaw ang mga ikapu na para sa mga Levita, biyuda, at ulila. Sa Bagong Tipan, sa pamamagitan ni Kristo, binawi tayo mula sa sumpa ng batas, na nagbibigay kalayaan. Ang pagbibigay ay hindi dapat sa takot sa sumpa, kundi mula sa pag-ibig at kagandahang-loob ng Diyos.
Ang video ay nagtatanong kung ang modernong simbahan ay itinayo sa modelo ng Bagong Tipan (simple, sa mga tahanan, nakatuon sa paggawa ng mga alagad at pag-aalaga sa mahihirap) o sa modelo ng templo ng Lumang Tipan (malalaking gusali, mga suweldong pastor, at pananalapi sa pamamagitan ng sapilitang ikapu). Iginiit na si Jesus ay hindi nag-utos ng pagtatayo ng malalaking istruktura o badyet, kundi ng pag-aalaga sa mga mahihirap.