Nakakakonekta, pero nag-iisa? | Sherry Turkle

Ibinabahagi ni Sherry Turkle ang personal na karanasan sa kanyang anak na babae, na nagpapakita ng personal na paradox: isang babaeng mahilig sa text messages ngunit kinikilala na ang labis na paggamit nito ay maaaring magdulot ng problema. Ginugunita niya ang kanyang unang TEDTalk noong 1996 kung saan ipinagdiwang niya ang buhay sa internet at ang pag-asa na magagamit ang virtual na mundo para mapabuti ang buhay sa tunay na mundo. Ngunit, sa pagdating ng 2012, kinikilala niya na ang teknolohiya ay nagdadala sa atin sa mga lugar na hindi natin nais puntahan, at ang ating mga device ay nagbabago hindi lamang sa ating ginagawa kundi sa kung sino tayo.

Nagbibigay si Turkle ng mga halimbawa kung paano binago ng teknolohiya ang ating mga social na interaksyon, tulad ng pagte-text sa mga pulong at libing. Ipinapaliwanag niya ang konsepto ng "alone together" – ang pagnanais ng mga tao na makasama ang iba ngunit konektado rin sa ibang lugar, na nagbibigay-daan sa kanilang kontrolin kung saan sila nagbibigay ng atensyon. Tinatawag niya itong 'Goldilocks effect' (hindi masyadong malapit, hindi masyadong malayo, tama lang), na bagaman komportable para sa ilang matatanda, ay nagiging problema para sa mga kabataan na kailangan ng face-to-face relationships. Maraming tao ang mas gustong mag-text kaysa makipag-usap dahil nagbibigay ito ng pagkakataong i-edit ang kanilang sarili, na humahantong sa pagtatago ng totoong pagkatao at pagsasakripisyo ng tunay na pag-uusap para sa simpleng koneksyon.

Tinutukoy ni Turkle ang tanong ni Stephen Colbert kung ang mga maliliit na tweet at online na komunikasyon ay nagdaragdag upang maging isang malaking pag-uusap, at ang kanyang sagot ay hindi. Ang maliliit na koneksyon ay hindi sapat para sa tunay na pagkaunawa at pakikipag-ugnayan. Dahil sa paglipad mula sa pag-uusap, nawawasak ang ating kakayahang magmuni-muni sa sarili. Marami ang naghahangad ng isang mas advanced na bersyon ng Siri na magiging 'matalik na kaibigan,' na nagpapakita ng sakit na katotohanan na pakiramdam ng marami na walang nakikinig sa kanila. Ang pagkaakit sa mga social media at sociable robots ay nagpapakita ng pagnanais para sa kunwari'y koneksyon, ngunit ito ay nagpapahiwatig ng pagkawala ng tiwala sa ating kakayahang maging naroon para sa isa't isa. Ikinuwento niya ang isang karanasan sa nursing home kung saan ang isang babae ay nakipag-usap sa isang robot na walang tunay na kakayahang makiramay.

Naniniwala si Turkle na umaasa tayo sa teknolohiya dahil ito ay umaapela sa ating kahinaan, pangungulila, at takot sa pagiging malapit. Dinisenyo natin ang teknolohiya upang magbigay ng ilusyon ng pakikisama nang walang anumang hinihiling na pagkakaibigan. Nagbibigay ito ng tatlong pantasya: makapagbibigay ng atensyon saan man gusto, palaging maririnig, at hindi kailanman magiging mag-isa. Ang huling pantasya ang pinakamahalaga, dahil kapag nag-iisa ang mga tao, nagpapanik sila at humahawak sa device. Nagiging problema ang pagiging mag-isa at hinahanap ang koneksyon. Ngunit ang patuloy na koneksyon ay nagpapabago sa kung paano natin iniisip ang ating sarili, na bumubuo ng ideyang "I share, therefore I am." Kung hindi natin nililinang ang kakayahang mag-isa, mas magiging malungkot tayo. Iminumungkahi niya na dapat nating pagbutihin ang ating relasyon sa teknolohiya at bigyan ng halaga ang pagiging mag-isa, gumawa ng "sagradong espasyo" para sa pag-uusap sa bahay at trabaho, at makinig sa isa't isa, kasama na ang 'boring bits,' dahil dito tayo nagpapakita ng tunay na sarili. Inaanyayahan niya tayong gamitin ang digital na teknolohiya para bumalik sa ating totoong buhay, komunidad, at planeta.